Jachtlaankerk en Kapel Hoog Soeren

Beste gemeenteleden van de Jachtlaankerk en Kapel Hoog Soeren,

Afgelopen dinsdag 13 oktober was het precies een jaar geleden dat ik werd bevestigd als predikant in de Jachtlaankerk. Een feestelijke dienst in een volle kerk, tot de laatste stoel bezet, met zang van hetKoor, het kinderkoor en het jongerenkoor, en natuurlijk volop samenzang van ons allemáál. Nou ja, natuurlijk? Dat wás natuurlijk. Dit alles is nog maar een jaar geleden, maar het lijkt uit een ander tijdsgewricht.

Want wat kan er in een jaar veel veranderen. Wat ziet de wereld er nu totaal anders uit. En wat ziet de kerkzaal er op zondagmorgen anders uit. Dit had een jaar geleden niemand in z’n stoutste dromen ook maar kunnen bevroeden. Op 13 oktober 2019 zongen we nog zorgeloos psalm 84:
“Hoe lieflijk, hoe goed is mij, HEER,
het huis waar Gij uw naam en eer
hebt laten wonen bij de mensen.
Hoe brand ik van verlangen om
te komen in uw heiligdom.”

Dat verlangen is er niet minder om geworden, maar de vervulling ervan wordt steeds moeilijker. Volgens psalm 84 vinden zelfs de mus en de zwaluw een huis bij Gods altaren, maar voor ons mensen is er steeds minder plek in dat godshuis. We gaan de komende tijd terug naar maximaal 30 kerkgangers. Dat is opnieuw een tegenslag. Een tegenslag die in het hele land wordt gevoeld, waar mensen de dupe worden van de verslechterende situatie, waar we een deel van onze vrijheid weer moeten inleveren en waar steeds meer mensen zich zorgen maken over hun gezondheid, hun inkomen, hun toekomst. De deskundigen waarschuwen in de media dat Nederland eigenlijk mentaal niet klaar is voor de tweede golf. Dat het perspectief nu volledig ontbreekt. Dat het moeilijk zal zijn om hoop te houden.

Toch is dat precies wat we moeten doen: hoop houden. Elkaar moed inspreken. Want daar hebben we elkaar bij nodig. Zo werd ons gezin de afgelopen weken prettig verrast door een heel aantal gelukswensen van gemeenteleden vanwege die 1-jarige mijlpaal. En die gelukswensen na een turbulent jaar gingen steevast gepaard met een hart onder de riem: “Houd moed, heb lief!” Dank daarvoor!

Een van de gemeenteleden schreef mij een brief vanuit Terschelling, waar ze op vakantie was. En haar woorden en de bijbehorende foto wil ik graag met u delen, want ze zijn ook voor u bedoeld. Ze schrijft namelijk dit: “Een klein opstekertje: zoals de boeien op de werf liggen te wachten tot ze in de Waddenzee weer voluit aan de slag kunnen, wachten alle Jachtlaankerkgangers op het moment dat ze weer frank en vrij te water worden gelaten. Nog even blijven roeien met de riemen die we hebben.”

Dank voor dit fraaie beeld, Bertie Keijzer. Daar kunnen we weer mee vooruit. Dat getuigt van vertrouwen. Een vertrouwen, dat wij een jaar geleden nog samen bezongen in het zesde couplet van psalm 84:
“HEER, die het al in handen houdt,
welzalig die op U vertrouwt.”

Hartelijke groet en goede moed,
Ds. Michiel de Leeuw